Hoe breng je een grote catastrofe aan de man? Hoe zorg je ervoor dat de kijker meeleeft met de figuurtjes die rondlopen tussen de grootse speciale effecten? Het is een hamvraag die zowat alle rampenfilms moeten beantwoorden. The Finest Hours kiest voor een beproefde oplossing: stop er een romantisch verhaaltje in. Daarmee lost hij zijn problemen echter niet op.
Laten we wel wezen: je zegt zeker een paar keer ‘Wow!’ naarmate het verhaal zich voor je ogen ontvouwt. Het moment waarop de bemanning van de tanker beseft wat er gebeurd is, het lot van de reddingsboot, het gevecht met de beukende golven, het effectenteam van de film levert telkens voorbeeldig werk.
Die spektakelshots en -scènes vormen echter ook de schaarse hoogtepunten van de film. Het eigenaardige is vooral dat regisseur Craig Gillespie er zo moeilijk in slaagt om de indruk te wekken dat zijn karakters ernstig gevaar lopen. Oké, er wordt heel wat over en weer geschreeuwd en iedereen zegt wel dat het einde nabij is, maar de echte rillingen lopen je zelden of nooit over de rug. En dat zou je van een film als deze toch mogen verwachten.
Actueel
