Hunger - Bespreking Cinema

Eerst en vooral: deze Steve McQueen is niet de Hollywoodvedette uit de jaren '60 en '70 (die trouwens overleed in 1980) maar een Brit die zijn sporen eerst verdiende in de kunstwereld. Die uitgesproken artistieke kijk op beeldcultuur komt al tot uiting aan het begin van de film, waar we een doodgewone man zich 's ochtends zien klaarmaken voor zijn doodgewone ambtenarenjob. Alleen bestaat die job uit het afranselen van gevangenen in de Maze-gevangenis, waar Noord-Ierse terroristen/vrijheidsstrijders opgesloten zitten. Eén van hen is IRA-lid Bobby Sands, een man die de leider zou worden van een opgemerkte hongerstaking. McQueen weet heel goed hoe hij zijn publiek moet bespelen. Hij knijpt geregeld je keel dicht of mept je keihard in de maag. De harde aanpak van de cipiers, het lange gesprek tussen Sands en een katholieke priester, de fysieke aftakeling van het hoofdpersonage, je wordt er zeker stil van. Al blijft natuurlijk de vraag of 'Hunger' geen te verheerlijkend portret schetst van Sands, die allesbehalve een onbesproken figuur was en zelf ook het nodige bloedvergieten op zijn geweten had. McQueen stelt dat hij enkel vragen wil stellen, maar daarmee maakt hij er zich net iets te eenvoudig van af. (RN)