Laat ik maar met de deur in huis vallen: als actiefilm is The Gunman geslaagd. Dat komt niet helemaal als een verrassing, want van alle regisseurs die de stal van producent Luc Besson herbergt, is Pierre Morel een van de meest getalenteerde.
Dat liet hij eerder al zien in onder meer Taken en zelfs From Paris with Love, films die de knok- en knalscènes met opvallend overzicht presenteerden. Ook in The Gunman laat Morel zien dat hij weet wat zo'n scène nodig heeft om impact te hebben. Telkens als de film een versnelling hoger schakelt, krijgt hij dan ook een opstoot van energie.
Alleen zou het fijn zijn als The Gunman die injecties van adrenaline niet elke keer zo dringend nodig had. De waarheid is echter dat hij buiten zijn uppercuts weinig te bieden heeft waar je van wakker schiet. Als Sean Penn voor het eerst — maar lang niet voor het laatst — zijn t-shirt uittrekt en een afgetraind lijf laat zien — kijk je daar even van op. Voeg daar de te korte bijdrage van Ray Winstone bij en je hebt het dan wel ongeveer gehad.
Voor het overige is The Gunman een sullige en oninteressante thriller die doet alsof hij een schrijnend onrecht met de vinger wijst maar eigenlijk vooral zichzelf bewondert in de spiegel.
