“Eerst krijg je onrealistische overtuigingen. Die worden dan een fanatiek geloof, gevolgd door opstand en uiteindelijk revolutie.” In de discussie die hij op een bepaald moment voert met een van de joodse ouderen slaat Mozes de nagel op de kop. Alleen beseft hij niet hoezeer hij zelf betrokken zal raken bij heel die toestand.
Als Exodus: Gods and Kings raak treft, dan is het in de eerste plaats omdat regisseur Ridley Scott — met de hulp van hoofdacteur Christian Bale uiteraard — erin slaagt om er een persoonlijk verhaal van te maken. En dat is absoluut geen evidentie met grootschalige schouwspel dat Scott op het scherm etaleert en met de Bijbelse oorsprong van de historie. Meer nog, het lukt het beter dan Darren Aronofsky eerder dit jaar met zijn Noah.
Scott maakt er bovendien een punt van om voor elk van de zogenaamd miraculeuze gebeurtenissen een logische verklaringen te zoeken, van de tien plagen en de wegtrekkende Rode Zee tot de gesprekken die Mozes voert met God de Vader. Het gevolg is dat je Mozes kan bekijken als een goddelijke uitverkorene maar even goed als een rechtschapen man met een gekwelde inborst.
