Voor alle duidelijkheid: dit is een anekdote die ik niet zelf heb meegemaakt maar die me uit verschillende bronnen is bevestigd.
Tommy Lee Jones neemt in Cannes deel aan de competitie met een aardig kabbelende western, , die het wel over het harde leven van de Amerikaanse pioniers uit de 19de eeuw heeft. Meneer Jones heeft sowieso niet de reputatie dat hij gemakkelijk te interviewen valt maar tijdens een bepaald rondetafelgesprek (met verschillende journalisten erbij) zat hij al een tiental minuten ongemakkelijk te schuifelen. Tot hij zich niet meer kon inhouden, middens in een antwoord rechtstond, naar de muur liep en daar een scheve lamp recht trok. Pas dan kon hij verder met het interview.
Het is iets wat je bij Ken Loach nooit zou meemaken. De Britse regisseur is de vriendelijkheid zelve, ook al kan hij verrassend uit zijn krammen schieten als hij het de onrechtvaardigheid van het huidige economische systeem heeft. Die bezorgdheid druipt ook van al zijn films, en Jimmy’s Hall is geen uitzondering. Het betreft een waar gebeurd verhaal dat zich afspeelt in Ierland anno 1932, waar een progressief denkende man tegen de zin van de katholieke kerk en de goegemeente een danshal annex gemeenschapscentrum sticht.
Fotogalerij: J.P. Malherbe (N.L.P.)
