In de cinema is men dol op iedereen die de wet overtreedt. Omdat toeschouwers zich even willen inleven in iemand die ze in het echte leven nooit kunnen zijn: de vrijbuiter zonder moraal.
Uiteraard moet je als filmmaker wel eerlijk zijn in de voorstelling van zo’n overtreder. Je moet in het geval van een moordenaar de gevolgen tonen voor slachtoffer en misdadiger. In Need for speed wordt, in navolging van The Fast and the Furious-serie, de snelheidsduivel verheerlijkt. Er zijn geen consequenties voor de overtreder, tenzij er schurken in de buurt zijn.
De politiemensen zijn slechts hindernissen en voetgangers zijn idioten die op het verkeerde moment op straat komen. Je kan je inderdaad flink ergeren aan Need for speed, al kon je dat 40 jaar geleden ook al aan Smokey and the Bandit. Maar die film bevatte nog satire en star appeal, twee belangrijke elementen die in dit Aaron Paul-vehikel ontbreken.
Uiteindelijk tellen moraliteit, geloofwaardigheid en (flut-)verhaaltje niet en blijven er enkel wat treffelijke actiescènes over die je even het gevoel moeten geven van een andrenalinetrip. Om zeer snel te vergeten.
