Van de inblikker van de ‘Largo Winch’-films verwacht je geen ‘Cry Freedom’. Je kan dus niet echt teleurgesteld zijn wanneer blijkt dat ‘Zulu’ op geen enkel vlak een auteursfilm is over de gapende wonden van de zwarte Zuid-Afrikanen.
Wat Jerôme Salle wel doet, is een zeet vlotte B-filmversie brengen van de raciale drama’s die de Amerikanen in de jaren 60 en 70 maakten, maar dan overgeheveld naar het hedendaagse Zuid-Afrika. De trauma’s die de Apartheid veroorzaakte, gesymboliseerd door het 'probleem' van de gekwelde zwarte flik Forest Whitaker, worden aangeraakt, maar nooit uitgediept.
Daar is immers geen plaats voor, want er moet immers ‘screen time’ zijn voor een clichémoordverhaal rond drugdealers en farmaceutische concerns, een buddy-nevenplot (Whitaker en Bloom) en een paar spannende actiescènes. En toch zal je ons daarover niet al te veel horen klagen. Want Whitaker brengt zijn rol zo intens dat hij je het B-filmgevoel kan doen vergeten en de geweldscènes zijn zo realistisch dat je vaak met open mond zit toe te kijken.
In de finale voel je wel dat Salle toch nog iets zinvol wil zeggen, maar zijn statement is eerder reactionair-provocerend dan stichtend. Daar kan je evenwel niet over struikelen, want ‘Zulu’ laat je al 100 minuten voelen dat het een commercieel vehikel is.
