Wie een ticketje koopt voor Insidious: Chapter 2 zal waarschijnlijk met gemengde gevoelens de zaal binnenstappen. Wat moest je namelijk denken na de vorige film?
Tijdens het eerste uur had regisseur James Wan (die een paar maanden geleden nog een hit scoorde met de huiverthriller The Conjuring) gedemonstreerd dat hij iets origineels kon aanvangen met de clichés van het spookhuisgenre.
Meer nog, hij jaagde je zo bedreven de daver op het lijf dat je op de duur niet meer wist waar je eerst moest kijken. Het gevaar kon namelijk uit alle hoeken komen. De ontknoping, waarin het mysterie opgehelderd werd, sloeg dan weer nergens op en haalde de opgebouwde spanning pardoes onderuit in functie van holle effectenjagerij.
Het spijt me dan ook zeer om te moeten zeggen dat Insidious: Chapter 2 niet leert uit de fouten van het vorige deel maar eerder verderstapt op het ingeslagen pad.
James en zijn scenarist Leigh Whannell proberen wel iets creatiefs te doen met de chronologie van de gebeurtenissen en feiten uit de eerste film een andere dimensie te geven, maar het enige wat ze daarmee bereiken is dat je dat eerste deel absoluut gezien moet hebben om überhaupt te kunnen volgen.
