Je kan Pain & Gain een klein beetje vergelijken met Fargo van Joel en Ethan Coen. Ook hier heb je enkele verwarde, bijna ziekelijk geobsedeerde sullen met veel spieren, maar zonder hersencellen die een misdaad beramen die al onmiddellijk fout loopt.
Maar terwijl de Coens bescheiden, kleinschalig en bijna minimalistisch blijven, blaast Michael Bay alles op tot Jacky Vanmarsenille-proporties. Dat levert wel een aantal leuke én krankzinnige toestanden op, maar het geheel wordt ondergraven door een instantie die het 'morele goede' vertegenwoordigt. De detective vertolkt door Ed Harris is het enige personage met gezond verstand dat de toeschouwers komt vertellen wat goed en kwaad is. Dat deed het personage van politieagente Frances McDormand in Fargo ook, maar de Coens nemen afstand van de morele instantie door ook van haar toch ook een ietwat bizarre figuur te maken. Wat uiteraard een pak eerlijker én interessanter is. Maar als Bay faalt in het maken van een echt goede film, slaagt hij er deze keer wel in om zijn minst irritant werk te scheppen. En eindelijk laat hij zijn onlogische, chaotische en vervelende actiemontage (zie Armageddon en The Rock) achterwege. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.
