Sinds de dood van de klassieke western met 'The Wild Bunch' is het moeilijk om nog een frisse film in het genre te brengen. De nieuwe filmversie van 'The Lone Ranger' probeert het toch, én op een interessante manier. Regisseur Verbinski wilde het verhaal van het oude westen brengen, maar dan bekeken met een dubbele bril op. De eerste bril is die van de filmgeschiedenis. Zo wordt doelbewust geciteerd uit de grote westerns, onder meer uit 'Little Big Man', 'Once upon a Time in the West', 'The Iron Horse', 'The General', 'The Wild Bunch' en 'The Searchers'. Je krijgt dan min of meer een 'best of' van het westerngenre. De tweede bril is die van de superheldensatire. Verbinski en zijn scenaristen ridiculiseren het verhaal van John Reid (en daarmee ook de televisieserie uit de jaren '50) geen klein beetje. Uiteraard wordt indiaan Tonto (Depp) daardoor de held. Maar ook hij blijft een clowneske figuur, een mix van Buster Keaton ('The General'), Marcel Marceau en Jack Sparrow. Het eindresultaat is best grappig, visueel knap en (oef!) in 2D. Maar de toon schippert in een oogwenk van tragedie naar slapstick, wat niet altijd werkt, en de peperdure en logge productie weegt op de film. Toch is deze 'Lone Ranger' een pak leuker dan de 'Pirates'-films van Verbinski en de meeste superheldenfilms.
Actueel
