A Good Day to Die Hard (Die Hard 5) - Bespreking Cinema

Het filmjaar is nog maar net begonnen of de eerste regelrechte ramp dient zich al aan. De vijfde aflevering van de 'Die Hard'-franchise is van een zo bedroevend niveau dat de vorige - ook niet al te beste - episode plots een pareltje lijkt. Het tijdperk waarin John McLane, de door Bruce Willis gespeelde New Yorkse flik die altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plek is, een grommende maar genietbare man was, lijkt compleet voorbij. Als hij naar Moskou trekt om zijn zoon ( 'Jack Reacher'-slechterik Jai Courtney) uit de penarie te halen, gedraagt hij zich als een onuitstaanbare en bij momenten zelfs psychotische xenofoob. Van zijn alles relativerende gevoel voor humor is al helemaal geen spoor te bespeuren. Het is vreemd om Willis een personage dat hij ondertussen door een door kent zo ongeïnspireerd te zien neerzetten. Zelfs het gekende 'Yippie ki yay motherfucker'-zinnetje lost hij alsof men een pistool tegen zijn hoofd houdt. Hoofdverantwoordelijke voor de bedroevende kwaliteit van dit onding is echter regisseur John Moore, die in het verleden ook al die tenenkrommende 'The Omen'-remake maakte. Hij geeft het geheel een debiele digitale look, kickt overduidelijk op zenuwslopende slowmotionshots en doet de Russische locaties nepper dan nep lijken. 'Die Hard'? Doe maar: 'try hard'!