Het was wellicht overhaast enthousiasme dat internauten 'V for Vendetta' deed omschrijven als de nieuwe 'Matrix' (omwille van dezelfde productieploeg: de Wachowski broers en Jaùes McTeigue), maar de film is natuurlijk wel hét evenement van de lente. 'V' is gebaseerd op de mythische strip uit de jaren '80 van scenarist Alan Moore en tekenaar David Lloyd: een geëngageerd en krachtig werk over een door fascisme aangevreten Engeland. Een gemaskerde held zweert dat hij het regime ten val zal brengen.
Persoonlijke wraak of politiek terrorisme? David Lloyd, je tekende 'V' vanaf 1982 voor het tijdschrift Warrior. Zeg eens eerlijk: wat voelde je tijdens de eerste visie van de film?
Ik had het script al gezien, en dat vond ik goed. En de film heeft me verbaasd: zoveel scènes waarmee ik zwoegde om ze realistisch of geloofwaardig te tekenen, kwamen volstrekt natuurlijk tot leven in de film.
Scenarist Alan Moore reageert negatief op de film. Zijn er veel elementen uit het originele scenario weggevallen? Natuurlijk: de film is een vereenvoudigde versie van de strip. Er was ook erg veel materiaal hé (red: de integrale uitgave telt 272 pagina's!), en vooral de personages waren heel complex. Het belangrijkste voor mij, afgezien van de vertaling naar bewegend beeld, is dat de integriteit van het idee bewaard is gebleven, en vooral de politieke en sociale gevolgen ervan. En het 'thriller' aspect moest er ook in zitten. Ik ben over het algemeen echt heel gelukkig met het resultaat. Ik vind het een erg moedige productie voor Hollywood.
Hoe zie jij het mysterieuze personage V?
V is een pure revolutionair. In de oorspronkelijke context van de strip – die van een fascistisch Engeland, geïnspireerd door de Iron Lady Margaret Thatcher – kan je dat soort reactie begrijpen.
Maar V was het slachtoffer van bacteriologische tests van het leger... Zijn wraak is persoonlijk, niet politiek.
Welke revolutionair heeft geen persoonlijke redenen om in opstand te komen en de wapens op te nemen tegen de onderdrukker?
Kunnen wraakgevoelens een gezonde revolte tegen een dictatuur aandrijven? Rechtvaardigt dat idee het terrorisme in bijvoorbeeld Palestina of Irak niet?
We moeten dit soort verhaal vertellen: hoe en waarom komt een mens ertoe om bommen te gaan leggen? Of het nu het IRA was in de jaren '80 of Al Qaeda vandaag. Je kan in elk geval niet zeggen dat het gratuite acties zijn: er zitten redenen achter. Maar ik kan natuurlijk niet zeggen dat de film een rechtvaardiging van het terrorisme is. Hij stelt vragen, dat is alles.
Welke frustratie voelt een tekenaar wanneer hij naar een film kijkt?
Dat is een moeilijke vraag, want mijn werk als tekenaar is al sterk beïnvloed door de cinema: Orson Welles, David Lean enz. Dat heeft McTeigue's werk zeker vergemakkelijkt!
