Frankenweenie - Bespreking Cinema

In 1984 maakte Tim Burton voor Disney zijn eerbetoon aan de Universal-horrorfilms (en dan vooral 'Frankenstein'). Maar de softe komediegruwel van 'Frankenweenie', een 25 minuten durende live action-film in zwartwit, kon de toenmalige Disney-bazen niet bekoren en Burton werd de laan uitgestuurd. Noem Burtons remake van 'Frankenweenie', deze keer als stop-motion-animatiefilm, gerust een voorbeeld van zoete wraak. Inhoudelijk is er niet zoveel veranderd. De jonge Frankenstein brengt nog steeds zijn overleden hond Sparky tot leven. Het nieuwe zit hem in het feit dat zijn klasgenoten hetzelfde doen met hun huisdieren of met het eerste beste dode beest. Waardoor de film een langspeelfilmlengte kreeg en Burton ook kon knipogen naar Godzilla en ander horrorsterren. Stop-motion-animatie werkt alvast beter voor een horrorparodie zoals 'Frankenweenie' dan live-action en je voelt dat Burton hier meer thuis is dan in de wereld van Lewis Caroll (die hij in 2010 massacreerde). Anderzijds heeft 'Frankenweenie' alles van het werk van een jonge artiest die zijn identiteit nog niet helemaal gevonden heeft (Burton werd 'volwassen' met 'Edward Scissorhands'). Met deze remake kon Burton zijn prille werk in ere herstellen, maar het is zeer de vraag of dat echt nodig was. Een film is altijd het kind van zijn tijd.