Dark Shadows - Bespreking Cinema

Je hebt geen twee minuten 'Dark Shadows' nodig om te weten dat je je diep op Tim Burton-territorium bevindt. Donkere romantiek, zwarte magie, een gotisch landgoed met fraaie versieringen en imposante gargouilles, woeste bossen, stormweer op een steile klif, de beukende zee, de man lust er wel pap van. Om nog te zwijgen over de heksen en vampiers die in het verhaal rondlopen. En de aanwezigheid van Johnny Depp uiteraard. Aanvankelijk heb je ook genoeg aan al die elementen om je buikje vol te smullen. Depp zet zijn lange hoektanden met zichtbaar genoegen in zijn oubollige personage en zijn mede- en tegenspelers zijn duidelijk niet van plan om zich zomaar van het scherm te laten spelen. Schep daar nog een hoop hippe grapjes en geinige personages bovenop, haal het door Burtons kleurige mixer en 'Dark Shadows' laat zich vlot naar binnen spelen. Van een goeie film verwacht je echter net iets meer dan oogstrelend snoepgoed. Op het moment dat Burton de plot zou moeten aanspannen en richting climax draven, raakt hij de teugels volledig kwijt. Hoeveel hij aan het eind ook laat ontploffen, de interesse van zijn publiek is hij al lang kwijt. (RN)