Jack And Jill - Bespreking Cinema

Herinner je je Fran Fine, de oppas met de schrille stem uit 'The Nanny'? Of Janice, Chandlers kleverige lief met de al even snerpende stem uit 'Friends'? Blijkbaar brengen Joodse vrouwen uit bepaalde delen van New York een keelklank voort die nergens anders te horen valt en hetzelfde effect heeft als vingernagels op een schoolbord. In 'Jack and Jill' vult Adam Sandler in de rol van de vrouwelijke helft van de titeltweeling de zaal met een gelijkaardig geluid. Hij voegt er bovendien een spraakgebrek aan toe, om zeker te zijn dat Jill een geestig personage wordt. Tenminste, dat is de opzet. In werkelijkheid blijf je de hele film door kijken naar Adam Sandler in een opzichtige jurk die dezelfde mix van dwaze grollen en voorspelbare klefheid opdient als we van hem gewoon zijn. De grootste verrassing is dan ook dat Al Pacino een uitgebreide (wat zeg ik, een cruciale!) rol speelt. Nu zit Pacino sowieso niet om een geintje verlegen, maar dat hij zich zou laten verleiden tot iets wat zo potsierlijk en platvloers is, had ik toch niet verwacht. Interessant gegeven: de film eindigt ermee dat Pacino (die zichzelf speelt) eist dat de reclamespot waarin hij te zien is verbrand wordt. En 'Jack and Jill' is op Pacino's imdb-cv nergens te bespeuren. De conclusie lijkt me duidelijk. (RN)