Conan the Barbarian - Bespreking Cinema

De eerste Conan-prent uit de eighties heeft een slechte reputatie. Naar verluid zijn de acteerprestaties niet al te best en ogen de speciale effecten iet of wat onnozel. Geloof ons: dat is larie en apekool! Hoe kan het anders dat dat bioscoopavontuur van pulpicoon Robert E. Howards bekendste personage te boek staat als Arnold Schwarzeneggers doorbraakprent? Hoe kan het anders dat scenarist-regisseur John Millius nog steeds geroemd wordt om de impact van deze film? Hoe kan het anders dat het monster uit de finale ons nog steeds achtervolgt in onze nachtmerries? Moesten dezelfde dingen gezegd worden over de nieuwe Conan-incarnatie, dan zouden we minder tegenspartelen. De acteerprestaties kunnen we moeilijk bekritiseren. Zowel Arnie-vervanger Jason Momoa, als zijn tegenspelers Rose McGowan en Stephen Lang lijken degelijk werk te leveren. Helemaal overtuigd zijn we echter niet, want regisseur van dienst Marcus 'The Texas Chainsaw Massacre' Nispel slaagt erin om hun vertolkingen in de montage compleet aan stukken te knippen. Zijn 'holderdebolderstijl' zorgt er bovendien voor dat de episch bedoelde gevechtsscènes volledig onoverzichtelijk zijn. Voeg daar nog eens een voorkeur voor debiele digitale 3D en verschrikkelijke computereffecten aan toe en je hebt een slapjanus van een film.