Die Fremde - Bespreking Cinema

Eigenlijk kan je het regisseur Feodora (zeg maar Feo) Aladag niet kwalijk nemen dat ze 'Die Fremde' stevig invet. De Oostenrijkse mag dan al 39 zijn, dit is pas haar eerste langspeelfilm. Bovendien koos ze een onderwerp dat een mens van zijn stuk moet brengen, zeker als je dieper wil graven dan de oppervlakte. Aladag heeft ook absoluut het huiswerk gedaan dat nodig is om een verhaal dat in wezen ver van haar eigen bed is toch enigszins geloofwaardig te vertellen. Ze ging praten met alle mogelijke betrokkenen en doet ook haar best om de verschillende standpunten evenwichtig weer te geven, ook de ideeën die voor haar compleet onbegrijpelijk zijn. Tien op tien voor intenties dus, maar het probleem is dat bij de uitvoering veel verloren gaat. Hoe pijnlijk het ook is wat hoofdfiguur Umay meemaakt, Aladag lijkt niet te vertrouwen dat de feiten op zich zullen volstaan om de kijker naar de keel te grijpen. Het gevolg is dat ze allerlei nodeloze kunstgrepen uitvoert om de boel toch dat tikkeltje extra dramatiek mee te geven. Het trieste pianogetokkel, het doorzichtige liefdesverhaaltje, de tranerige close-ups, 'Die Fremde' had zonder die ballast pas echt kunnen toeslaan. (RN)