Rien à déclarer - Bespreking Cinema

Kan je het Dany Boon aanwrijven dat hij nog eens probeert goud te delven waar hij de vorige keer een geweldige schat heeft bovengehaald? Natuurlijk niet. Daarvoor was het succes van 'Bienvenue chez les Ch'tis' te overweldigend en universeel. De vraag luidt alleen of het publiek hem ook een tweede keer moeten volgen. Zelf stelt hij dat grappige verhalen met gewone mensen, amoureuze nesten en culturele grapjes die zich afspelen in zijn geboortestreek Nord-Pas-de-Calais zijn handelsmerk zijn. Maar eigenlijk doet 'Rien à déclarer' onvermijdelijk vrezen dat Boon maar een troef in zijn mouw had steken. Begrijp me niet verkeerd, deze klucht heeft ook zijn verdiensten. Scènes zoals het kerstfeest waar Boons personage zich tracht voor te doen als een Belg en allerlei onbestaande dialecten verzint zijn zeker geestig, al voerde hij het idee in 'Bienvenue chez les Ch'tis' al eerder (en beter) op. Nee, als 'Rien à déclarer' ergens een eigen smoel laat zien, is het dankzij Benoît Poelvoorde. De beste komische acteur van België stort zich zoals gewoonlijk onvervaard op zijn weinig sympathieke karakter en zorgt ervoor dat je hem zowaar kan begrijpen. Een memorabele prestatie in een film die voor de rest braafjes bij het gekende recept blijft. (RN)