Een weerloos kind, een getraumatiseerde moeder en een verpleegster die door het vuur gaat voor haar patiënten. Dat is de combinatie waarvoor Laura Wandel kiest in haar tweede Franstalige langspeelfilm L’intérêt d’Adam. We volgen de verpleegster, Lucy (Léa Drucker), die op de pediatrische afdeling werkt. Ze is verantwoordelijk voor allerlei soorten patiënten – één daarvan is de vierjarige Adam (Jules Delsart). Hij is opgenomen wegens ondervoeding en zijn moeder Rebecca (Anamaria Vartolomei), krijgt beperkte bezoekrechten omdat ze beschuldigd wordt van Adams toestand. Alleen wil Adam niet eten zonder zijn moeder. Vastberaden om het kind te helpen, doet Lucy er alles aan om Rebecca bij te staan. Maar kan je iemand helpen die niet geholpen wil worden?
De kunst van conflict
De beste manier om de aandacht van een publiek te krijgen, is door ze midden in conflict te plaatsen. Door ze geen tijd te geven om de situatie rustig te begrijpen, maar wel meteen duidelijk te maken wat er op het spel staat. Deze grens opzoeken is de kunst van storytelling. En L’intérêt d’Adam laat ons er allesbehalve op wachten. Al vanaf de eerste scène krijgen we als kijker weinig tijd om te observeren, maar worden we rechtstreeks ondergedompeld in de drukte van Lucy’s werkleven. Een belangrijke speler hierin is het type ziekenhuis waar Lucy werkt. Regisseur Laura Wandel kon ervoor kiezen om een grootschaliger ziekenhuis, zoals in House (2004) of Grey’s Anatomy (2005), te nemen als setting. Maar om haar personages zo waarheidsgetrouw mogelijk neer te zetten liep ze zelf drie weken mee op de pediatrische afdeling van het UMC Sint-Pieter in Brussel. Zo slaagt ze erin de kracht van de realiteit te tonen- een kracht die te vaak onterecht vergeten wordt door alle grote Hollywoodblockbusters.
Parallellen
Conflict uit zich in tegenstellingen. Dit benadrukt Laura Wandel vooral door de verhouding tussen Lucy en Rebecca extra te belichten. Beide willen het beste voor Adam, maar hebben radicaal andere visies over hoe dit moet gebeuren. Door hun botsingen komen we steeds meer te weten over Lucy’s verleden, namelijk dat ze een dochter heeft waar ze vervreemd van lijkt te zijn. Meer informatie krijgen we niet, maar dat is ook niet nodig om haar intenties als personage te begrijpen. Zowel Lucy als Rebecca werken als spiegels die elkaars grootste tekortkomingen onthullen. Hierdoor worden thema’s zoals moederschap, liefde, verzorging en zelfs obsessie in een fragiele omgeving meedogenloos tegen elkaar uitgespeeld. Combineer dat met de aangrijpende acteerprestaties van Léa Drucker en Anamaria Vartolomei en er ontstaat een krachtveld aan emoties - eentje dat ervoor zorgt dat iedere dialoog hard aankomt en deuren opent naar momenten waarop we zelf gedwongen werden om moeilijke keuzes te maken.
Een betoog tegen vergankelijkheid
Door zich niet te richten op kijkcijfers doet Laura Wandel iets veel belangrijkers: ze wakkert onze moraliteit aan zonder iemand de schuld te geven. Haar eerste langspeelfilm Un Monde (2021) toont aan dat kinderen een sterke boodschapper kunnen zijn van maatschappelijke en sociale thema’s. Hier bootst Wandel hetzelfde effect na door twee vrouwen te nemen die op zoek zijn naar een verloren moederversie van zichzelf. In een wereld waarin moraliteit steeds vergankelijker wordt, moedigt L’intérêt d’Adam ons net aan om het recht in de ogen te kijken. Zo reikt de impact van de film verder dan enkel het witte doek en wordt het eerder een betoog - tegen onrecht maar vooral tegen vergankelijkheid.
Cinenews-journalist: Federica Alexakis
