Een toxische vriendschap, een toxische relatie en een toxische gemeenschap. In drie delen toont Kinds of Kindness hoe aardigheid uit de hand kan lopen als dat gepaard gaat met absurde omstandigheden en een gefrustreerd verlangen naar vrije wil. De titel van de film is al even intrigerend als de film zelf, vol donkere satire en expliciete beelden.
Één film, drie verhalen
Wat meteen opvalt is de onconventionele aanpak van de film. Die is namelijk opgedeeld in drie op zichzelf staande korte verhalen. In “De dood van R.M.F” probeert businessman Robert (Jesse Plemons) uit de manipulatieve greep van zijn baas (en minnaar) Raymond (Willem Dafoe) te komen. Wanneer Robert denkt dat hij zijn vrijheid heeft herwonnen, krijgt zijn leven een duistere twist. In “R.M.F vliegt” wordt een politieagent geteisterd door de verdwijning van zijn vrouw Liz (Emma Stone). Wanneer ze wordt teruggevonden, verdenkt hij haar ervan niet zijn echte vrouw te zijn. In “R.M.F eet een broodje” zoeken twee sekteleden naar iemand die mensen uit de dood kan doen opstaan. Na een mislukte scouting lijken ze eindelijk de geschikte persoon te hebben gevonden, tot een noodlottige gebeurtenis roet in het eten gooit.
De mysterieuze R.M.F komt dan wel in iedere titel voor, hij is echter niet meer dan een soort metapersonage dat als springplank dient om de drie verhalen een zekere continuïteit te geven. Voor de rest valt er niet veel te zoeken achter deze man, behalve dat hij lekker smult van zijn broodje (en echt vliegen deed hij nu ook weer niet).
Kinds of manipulations
De drie verhalen zitten vol duistere satire en surreële scènes. Voor wie dat als muziek in de oren klinkt, zal smullen van Kinds of Kindness. Mensen die meer gevoelig zijn voor horror, donkere humor en bloed zijn best gewaarschuwd: de maag draait verschillende keren om bij sommige scènes. Kinds of Kindness heeft de netelige sfeer van Leave The World Behind (2023) en een maatschappelijke satire die doet denken aan Triangle of Sadness (2022); de personages handelen allemaal onredelijk, maar de situaties waar ze in zitten, zijn vaak herkenbaar.
In Kinds of Kindness zoekt iedereen naar houvast in een leven waarin onvoorspelbare wendingen het idee van “vrije wil” aantasten. Ook de grenzen van liefhebben worden onderzocht, want hoewel dat steeds het streefdoel is van alle personages, halen de noodlottigheden van het leven dat doel onderuit, waardoor alles steevast in een gruwelijk drama eindigt. Kinds of Kindness gaat dus vooral over “kinds of manipulations”, in het eerste verhaal manipulatie op de werkvloer, in het tweede in een relatie, en in het derde in religie. Ieders geloof wordt op de proef gesteld, en net als in het echte leven vervaagt zingeving wanneer we voor onoplosbare raadsels staan. Deze film zit er vol van, waardoor de personages steeds meer hun verstand lijken te verliezen tot een punt waarop de realiteit zo futiel wordt dat ze er geen erg meer in hebben.
Lanthimos x Stone
De soundtrack, die enkel uit een spookachtige piano en een dissonant koor bestaat, doet een schep bovenop de al onwennige filmische aspecten. Deze film komt kort na zijn meesterwerk Poor Things (2023), die ook een overwegend onheilspellende sfeer uitstraalde, het is ondertussen zijn handelsmerk geworden. De Griekse regisseur Yorgos Lanthimos wist een sterrencast te strikken voor Kinds of Kindness, en opnieuw krijgt Emma Stone een grote rol. Er lijkt een sterke chemie tussen de twee te ontstaan; telkens wanneer deze twee de handen in elkaar slaan, mogen we ons verwachten aan spektakel.
Bekijk hier de programmatie van Kinds of Kindness in je dichtstbijzijnde bioscoop.
Journalist: Joachim Ferrier
