Als kind hadden we allemaal wel een of andere lievelingsknuffelbeer die we koesterden. Maar wat als datzelfde pluchen kameraadje een duistere kant heeft? Dat zien we in Imaginary, waar – jawel – een knuffelbeer de rol van ultieme slechterik opneemt en een hele familie de stuipen op het lijf jaagt. Imaginary heeft een sterk en origineel horrorplot, maar de uitwerking blijft oppervlakkig.
Poppenhorror
Poppen blijven een gegeerd thema voor horrorfilms, denk aan Chucky of Annabelle. Recent wordt de poppenhorror verdergezet met M3GAN (2022), Five Nights At Freddy’s (2023) en nu Imaginary (2024).
Horror is pas horror als eerst alles rozengeur en maneschijn lijkt. Jessica, tekenares en schrijfster van kinderboeken, gaat met het gezin naar haar ouderlijke huis om er haar gedachten te verzetten. Dat lijkt op het eerste zicht goed te lukken, tot kleine Alice een teddybeer vindt, waarmee ze een vriendschap opbouwt. Die vriendschap wordt naderhand een ware obsessie en de teddybeer heeft Alice volledig in haar macht. Daar merkt vader niets van, want hij vertrekt op muziektour en is voor de rest van de film niet meer te zien. Aldus moet Jessica alles oplossen, en haar griezelige verleden onder ogen komen om de band tussen Alice en de teddybeer te begrijpen.
Denkbeeldige vrienden
Imaginary behandelt het thema van denkbeeldige vrienden bij kinderen, overigens een volstrekt normaal fenomeen, hier verpakt in een duister horrorverhaal. De film doet ons even balanceren op de grens met schizofrenie en even is het echt eng, tot het terug hervalt in een voorspelbaar plot.
Toch is het verfrissend om een psychologische benadering te zien bij horror in plaats van een religieuze, zoals in het Conjuring-universum. Psychologie komt geloofwaardiger over, en ondanks dat het opnieuw gaat over geesten en demonen, is het deze keer in een meer psychologisch-folkloristische context. Wat de kijker alvast meekrijgt is dat denkbeeldige vriendjes het niet leuk vinden dat je ze de rug toekeert, wat je duur komt te staan.
Onvoorspelbaarheid en timing
Ironisch genoeg hebben humor en horror twee exact dezelfde kenmerken: onvoorspelbaarheid en timing. Beide zijn cruciaal om ons plots aan het lachen of schrikken te brengen. Net als in een goeie mop moet de spanningsboog in een horrorverhaal zo opgebouwd zijn dat die vol onvoorspelbaarheden en inconsistenties zit, om het publiek op het verkeerde been te krijgen. Alleen dan is iets eng, omdat ons brein niet begrijpt wat er echt speelt. Imaginary had zo’n moment, maar buitte het helaas niet genoeg uit.
Dit horrorverhaal over een denkbeeldige vriendschap had een pak enger kunnen zijn als de timing beter was geweest. En een goede horrorfilm laat het einde ook open, een gesloten einde zorgt ervoor dat je de gebeurtenissen sneller vergeet en er weinig nazindert, wat bij Imaginary het geval was. Het is zeker niet de beste horrorfilm, ook niet de slechtste. Het zit ergens tussenin.
Imaginary speelt nu in alle Belgische bioscoopzalen!
Journalist: Joachim Ferier
