Il Papà di Giovanna - Bespreking Cinema

Vastklampen aan iets waar je al je hele leven zielsveel van gehouden hebt, ook al gedraagt dat voorwerp van liefde zich al een hele tijd bijzonder verontrustend en is het uiteindelijk tot absolute gruwel overgegaan. De relatie tussen de grijze leraar Michele en zijn sociaal onbekwame dochter Giovanna is ongeveer dezelfde als die tussen de gemiddelde goedmenende Italiaan en zijn land tijdens het fascistische bewind van Benito Mussolini. Aan het concept dat regisseur Pupi Avati verzon voor zijn 'Il papà di Giovanna' scheelt dan ook niets, maar de uitwerking had wel wat subtiliteit kunnen gebruiken. In plaats van een afgewogen en verontrustend portret van een afbrokkelende geest serveert hij een kleffe, doorgaans weinig plausibele en (zeker naar het einde) soms ronduit lachwekkend feelgood-melodrama dat de (vader)liefde in de donkerste momenten doet zegevieren. Als 'Il papà di Giovanna' toch niet helemaal uitglijdt over bananenschil die Avati zijn film voor de voeten gooit, dan is het door de prestaties van zijn beide hoofdacteurs. Alba Rohrwachter vindt de juiste gestoorde muizigheid voor Giovanna, terwijl Silvio Orlando zijn Michele zowaar helemaal begrijpbaar maakt. Een serieuze verdienste. (RN)