Duplicity - Bespreking Cinema

De beste scène van 'Duplicity' zit in de generiek. We zien twee privé-jets die met de neus naar elkaar op een luchthaven staan, terwijl de eigenaars (elk omringd door hun respectieve medewerkers) elkaar de mantel uitvegen en finaal zelfs te lijf gaan. Allemaal in slow motion en zonder geluid. De scène zet meteen de toon voor een spannende spionagekomedie die weliswaar nooit meer de pure inventiviteit van dat begin haalt maar ook nooit door de mand valt. Daarvoor steekt het script van regisseur Tony Gilroy (bekend van 'Michael Clayton') net iets te plezierig ineen. Het is verleidelijk om de film met geestesgenoten zoals 'Ocean's Eleven' te vergelijken, maar daarmee doe je 'Duplicity' ergens onrecht aan. Vooral omdat hij zelden dialogen van 'Ocean's Eleven'-niveau verzint en je de verwachtingen dus te hoog legt, maar ook omdat Gilroy eigenlijk op een ander doel mikt. Soderbergh was destijds uit op zuiver entertainment, 'Duplicity' heeft ook een (licht) satirisch laagje. Als Gilroys film toch moeiteloos de eindstreep haalt, dankt hij dat echter in de eerste plaats aan zijn beide hoofdacteurs. Clive Owen en Julia Roberts toonden in 'Closer' al dat ze goed klikken, en daar breien ze hier een meer dan overtuigend vervolg aan. (RN)