Leonera - Bespreking Cinema

De Argentijnse gevangenissen verschillen niet zozeer van de onze: overbevolkt, angstaanjagend... In deze context ontfermen enkele moeders zich over hun kinderen, die bij hen mogen blijven in deze ongeschikte omstandigheden tot ze 4 zijn. Daarna gaan ze er onherroepelijk uit. Pablo Trapero volgt op confronterende wijze enkele vrouwen vanaf hun komst in de gevangenis als ze zwanger zijn tot de eerste maanden na de scheiding. Hij toont de pijn van de scheiding bij beide partijen, zowel de moeders binnen als de kinderen buiten. De droge, viscerale regie doet ons onzacht in deze bedrukkende opsluiting belanden. Het fijne en foutloze scenario zorgt ervoor dat de film nooit in het karikaturale archetype van de "gevangenisfilm" vervalt. Hij ontvouwt op juiste wijze het dagdagelijkse bestaan, de solidariteit tussen de gedetineerden en de moeilijke confrontaties tussen de bewakers en deze mama's wiens kinderen de laatste band vormen met een zekere vorm van vrijheid. Naast zijn vormelijke en scenariële kwaliteiten wordt alle spanning en aandacht gedragen door het mooie gezicht van Martina Gusman, die onthutsend is in haar rol als opgesloten moeder. Een duidelijke revelatie in een film die langdurig in je kop blijft spoken.