Intimistische mijmeringen, ongrijpbare herinneringen, huiselijke taferelen, het is niet meteen wat we ons tegenwoordig voorstellen bij de naam Sherlock Holmes.
De langspeelfilms van Guy Ritchie en de fantastische BBC-serie met Benedict Cumberbatch pompen de belevenissen van de beroemde detective — elk op hun eigen manier — vol energie en spanning. Het is bruisend entertainment voor een breed publiek, met Holmes als spitante spilfiguur.
In Mr. Holmes pakt regisseur Bill Condon het compleet anders aan. Zijn hoofdfiguur is onmiskenbaar Sherlock Holmes, een eigenzinnige koppigaard met een sterk analytisch vermogen en allerlei sociale gebreken. Maar op zijn 93ste stelt hij vast dat zijn vermaarde wapen — zijn geest — niet meer zo vlijmscherp is als hij dacht.
Mr. Holmes is strikt genomen een detectiveverhaal en ondanks zijn statige ritme intrigerend voor de kijker. Naarmate de film vordert, wordt echter duidelijk dat Holmes voornamelijk op zoek is naar zichzelf.
Om zo’n karakter met de juiste mix van knorrigheid, intelligentie en subtiliteit neer te zetten, heb je een doorgewinterde acteur nodig. Iemand als Ian McKellen bijvoorbeeld, die de rol bijna achteloos naar zijn hand zet.
