New York, I Love You - Bespreking Cinema

Voorganger 'Paris, je t'aime' kan bezwaarlijk een geslaagd project worden genoemd. Daarvoor was de kwaliteit van de verschillende verhaaltjes te wisselvallig. Toch kon het eindresultaat gesmaakt worden omdat er tussen al die kregelige kortfilmpjes een paar heuse pareltjes verborgen zaten. Nog een reden? De kenmerkende trekjes van de individuele filmmakers kwamen steevast bloot te liggen. Dat is in deze Big Apple-opvolger helemaal anders. Het geheel lijkt immers overgoten met een uniformiteitsausje dat alle scènes zowel inhoudelijk als vormelijk op elkaar doet lijken. Of het nu gaat om de sequentie waarin universiteitsprofessor Andy Garcia gauwdief Hayden Christensen met enkele levenslessen om de oren slaat, de scène waarin oppernerd Anton Yelchin James Caans gehandicapte dochter naar het schoolbal meeneemt of de episode met Eli Wallach als de mannelijke helft van een bejaard koppel: ze lijken allemaal door dezelfde regisseur, scenarist en productieploeg ingeblikt. En dat terwijl het gaat om werkjes van 'Maria Full of Grace'-regisseur Joshua Marston, Hollywooddebiel Brett Ratner en Aziatisch cineast Jiang Wen. Ontzettend jammer én bizar als je weet dat de sjiekste kwaliteit van New York City net de grote diversiteit is.