Het voordeel van Tim Burton te heten is dat je beschikt over een legioen aan onvoorwaardelijke fans die er alles voor over hebben om weer die extase te beleven die ze ervaarden bij meesterwerken als 'Vincent' of 'Frankenweenie' in de afdeling kortfilm, of het niet-uitputtende lijstje 'Edward Scissorhands', 'Batman Returns' of nog 'Mars Attacks', en in mindere mate 'Big Fish' en 'Charlie and the Chocolate Factory' wat betreft de langspeelfilms. De man kent zijn gelijke niet! Ook zijn "geanimeerde" uitstapjes zijn de moeite meer dan waard, of het nu als producent is ('The Nightmare Before Christmas'), of brein ('Corpse Bride'). Dit zijn evenveel bewijzen van het talent van dit gotisch-romantische woelwater.
Burton sandwich
Gezien zijn visuele meesterschap, zijn gevoel voor het gebruik van muziek, is het niet meer dan logisch dat we hem aantreffen achter de camera van dit 'Sweeney Todd, the Demon Barber of Fleet Street', het enorme music hall succes uit het einde van de jaren zeventig. Een schrikwekkend verhaal geïnspireerd op een stadslegende uit de 19de eeuw die talloze keren gerecycleerd werd, en dan vooral door Charles Dickens. Het is een grimmig verhaal over de wraak van een notabele (Benjamin Barker) die aan lager wal is geraakt door valse beschuldigingen. Hij verliest zijn vrouw (die zelfmoord pleegt na een aanranding) maar de martelaar komt terug, vermomd als kapper-wreker, volgeling van de wet van de vergelding en het scheermesje. Zijn slachtoffers vinden hun einde in de kappersstoel! Een trashy verhaal van het kan niet meer, acteurs op maat (Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Alan Rickman), geschifte en donkere maar geïnspireerde beelden, het barokke palet van de Hammer gecombineerd met dat van Mario Bava en een lawine aan liedjes (gebracht door de acteurs)... Jawel, 'Sweeney Todd' doet je duizelen en zin krijgen om je naar de bioscoop te reppen. Deze impuls wordt versterkt door de weigering van Tim Burton om water in zijn wijn te doen, waardoor de MPAA ermee dreigde om de film te verbieden voor niet-vergezelde min-17jarigen! Want de hemoglobine stroomt hier van het scherm, het geweld wordt er wel heel grafisch in beeld gebracht en het verhaal is ongelooflijk morbide... Wij vinden dat cool: onze lieveling lijkt zijn ballen teruggevonden te hebben.
Elfman power
Kleine verrassing ondanks alles: Danny Elfman, trouw medewerker van Burton, werkt niet mee aan het muzikaalste opus van zijn vriend. Maar dat is ook normaal, want de muziek komt rechtstreeks uit het spektakel van Stephen Sondheim uit 1979... Een eerder bijzonder situatie aangezien beide mannen samenwerkten aan de soundtrack van 'Dick Tracy' uit 1990. Een bagatel? Misschien een detail voor u, maar voor mij betekent het veel: Burton betuigt op zekere wijze eer aan de persoon die hem enorm veel plezier bezorgde tijdens zijn verblijf in Londen in 1980, waar hij meerdere voorstellingen van 'Sweeney Todd' heeft gezien op de planken van het Royal Drury Lane Theatre. Ofte een ontroerende combinatie van respect en zuiverheid.
