Cineast Pedro Almodóvar zoomt met zijn eerste Engelstalige film in op de dood en hoe we daarmee omgaan. Zoals gebruikelijk verheft hij een soapachtig scenario tot een elegante en kleurrijke film. ‘The Room Next Door’ is dan ook meer en beter dan Thuis en Familie.
Ingrid (Julianne Moore) is schrijfster en in haar laatste boek gaf ze toe dat ze doodsbang is voor de dood. Dan bezoekt ze een oude vriendin, Martha (Tilda Swinton), die met kanker in het ziekenhuis ligt. Na een tijd worden ze zo close dat Martha Ingrid om een gunst vraagt… om in ‘de kamer ernaast’ te zijn wanneer ze illegaal euthanasie uitvoert.
Als dat wel heel zwartgallig klinkt dan is dat niet te zien aan de film die regisseur Pedro Almodóvar ervan maakte. ‘The Room Next Door’ is geen deprimerende tragedie, maar wel een soap met heel wat humor. Moores’ personage vat het bondig samen: ‘There are many ways to deal with tragedy.’
Cut the crap
Het scenario is bruut. De dialogen zijn direct. Vooral in de eerste helft knallen de acteurs alle achtergrondinfo erdoor in niet mis te verstane bewoording. Martha vat in een handvol zinnen samen dat ze vergevorderde kanker heeft en ‘een proefkonijn’ is voor een experimentele behandeling. Moving on.
Vervolgens leren we de hoofdpersonages kennen in een gesprek dat veertig minuten lang onafgebroken doorloopt. Enkele flashbacks en scènewissels voorkomen dat we helemaal indommelen. Zo duurt het toch even voordat we tot het cruciale kantelpunt van de film komen ondanks de directheid van de dialogen.
Wanneer Tilda Swintons personage haar plan uitlegt, gonst een zucht van opluchting door de zaal. Nu zijn we er. Martha wilt illegaal euthanasie uitvoeren en vraagt aan Ingrid om in ‘de kamer ernaast’ te zijn als ze dat doet. Herinner dat die tweede doodsbang is voor de dood.
Vanaf dan is de spanning te snijden tot aan het eind. Dankzij de doorleefde acteerprestaties van Moore en Swinton voelt geen enkele dialoog onecht aan. Ingrids twijfel clasht met Martha’s vastberadenheid. Zo komen de twee meermaals tot verrassend realistische aanvaringen.
Alleen op het einde, wanneer Martha’s dochter in beeld verschijnt, valt er iets te zeggen tegen de casting. Het is namelijk Swinton zelf die haar eigen dochter speelt en daarvoor een pruik draagt. Ja, dat ziet er even soapy uit als het klinkt. Je houdt ervan of je haat het: er is geen middenweg.
Kleurenpsychologie
Natuurlijk is Almodóvars handelsmerk - kleur - opvallend aanwezig. Gele fruitmanden, felrode handtassen en muntgroene coltruien doorspekken elk shot. Die beelden balanceert cinematograaf Eduard Grau zorgvuldig uit. Dat is knap gedaan, maar echt indrukwekkend wordt het wanneer hij in de finale een cruciale scène weergeeft als een renaissance schilderij.
Kostuumontwerper Bina Daigeler voegt daaraan nog meer kleur toe. De kledij van de personages werkt als een emotionele barometer. Zoals in het echte leven zijn hun gevoelens - en bij uitbreiding hun kledij - gelaagd en komen ze niet altijd overeen met hoe de personages zich gedragen. ‘I’m fine’, zegt Martha, maar haar afgeschoten, blauwe training verraadt iets anders.
Zelfs in de achtergrond speelt men met kleur. Tijdens de scène waarin Martha haar voorstel doet springt de scène zonder waarschuwing van een warm verlicht café overdag naar een verduisterde woonkamer ‘s avonds. Het gesprek gaat door alsof er niets gebeurd is, maar het publiek blijft achter met een ongemakkelijk gevoel.
Roze sneeuw
Dan trekt het scenario de centrale vraag (wat doe je als iemand terminaal ziek is?) open naar een breder en actueel thema: klimaatverandering. Damian (John Turturro) is klimaatwetenschapper en stelt dat de wereld terminaal ziek is. De manier waarop hij in twijfel wordt getrokken en wordt beschimpt, veranderde hem zo in een mensenhatende fatalist.
Deze film probeert vervolgens een tegengewicht te bieden. Martha - die haar einde voelt naderen - ziet bij zonsondergang hoe het avondlicht vallende sneeuwvlokken verkleurt naar een zachte roze tint. Met enige opluchting in haar stem verzucht ze: ‘There had to be something good about climate change.’
Zo probeert de film zijn centrale punt te maken: dat we zelfs in hopeloze situaties toch ten volle kunnen leven. Dat resoneert dezer dagen waarschijnlijk bij elk van ons. Is het niet prachtig dat een film het publiek op zo’n actuele manier kan aanspreken?
‘The Room Next Door’ is een lichte film over een hard thema. Almodóvar schetst uitzichtloze situaties met felle kleuren. Hij leert ons volop te leven, ook als dat betekent dat we moeten sterven. Dat is een ongemakkelijke conclusie - zeker als je doodsbang bent voor de dood - maar wel zeer actueel.
Ontdek hier de programmatie van de film in je dichtstbijzijnde bioscoop.
Cinenews-journalist: Senne Cambré
