“Een goede schets zegt meer dan een lange uiteenzetting,” zei Napoleon Bonaparte op een dag. Zijn beroemd gebleven uitspraak toont aan dat hij één van de troeven van de tekening ten opzichte van het geschreven en gesproken woord had begrepen: het vermogen van een beeld om intrinsiek iets op te roepen en de universele toegankelijkheid ervan.
Op basis van deze vaststelling en in navolging van andere dictators van gisteren en vandaag verbood hij dat men hem als karikatuur zou afbeelden en schafte hij de persvrijheid af. Het potlood blijft ook vandaag nog een wapen van informatie en van massaal protest. De machtigen zijn er in het beste geval bang voor; in het slechtste geval vervolgen ze het zonder mededogen. Stéphanie Valloatto laat twaalf karikaturisten aan het woord. Ze komen van overal ter wereld en gebruiken, soms met gevaar voor hun persoonlijke veiligheid, hun talent en hun metaforische pennentrekken om hun leiders of een sociale of economische onverdraagbare situatie in vraag te stellen of aan te klagen.
Caricaturistes is licht van toon maar de vaststellingen zijn onwrikbaar. De film geeft ons een beeld van de arbeidsplekken van enkele van deze ‘voorvechters van de democratie’, waar het erg gesteld is met de arbeidsvoorwaarden, en toont hoe erbarmelijk het in (te) veel landen is gesteld met de persvrijheid en de democratie.
