Als u een van de intussen meer dan 100.000 mensen bent die deze zomer Boyhood hebben gezien — en er doorgaans enorm van genoten hebben — dan zal u waarschijnlijk ook wel geraakt zijn door de huilbui waarin de moeder in die film aan het einde losbarst.
Afscheid nemen van je kinderen is voor niemand aangenaam, maar de band tussen moeder en zoon is vaak zo hecht dat het voor haar extra pijn doet. Die les moet ook de moederfiguur in de Mexicaanse tragikomedie Club Sàndwich leren, al komen er hier minder woorden aan te pas.
Regisseur Fernando Eimbcke kiest voor een minimalistische aanpak, waarbij iemands rug insmeren met zonnebrandcrème of een partijtje blad/steen/schaar spelen evenveel te vertellen hebben als een uitgebreid gesprek. Eigenlijk is het zelfs een klein wonder dat hij met een handvol karakters een hele film vol krijgt zonder in herhaling te vallen of te vervelen. Dat heeft veel te maken met Eimbckes slimme observaties maar ook met het licht absurde gevoel voor humor waarmee hij zijn verhaal vertelt. Elke keer als je denkt dat hij zichzelf in een hoek geschilderd heeft, komt hij met een verrassende toets op de proppen.
