Borgman begint op een onwaarschijnlijk spannende manier: het Kwade, waarvan Borgman de incarnatie is (een verontrustende Jan Bijvoet), kruipt letterlijk uit de grond, terwijl hij gezocht wordt door een priester en zwaar bewapende dorpelingen, op zoek naar een schuilplaats belt hij aan bij een welgesteld gezin.
Hij slaagt er in zijn aanwezigheid op te leggen bij deze burgelijke, maar ook dysfunctionele familie. De illegale bewoner gaat er plezier in nemen de familie nog meer onder druk te zetten, de familiale omgeving, de waardes en de gezinsleden. De schaduw van Pier Paolo Pasolini’s Teorama weegt zwaar door op deze film en zet de duivel die Borgman is in de schemer. Desalniettemin stelt Alex van Warmerdam, de regisseur, enkele heftige en ruwe beelden voor (zoals die twee lijken, samenhangend aan het hoofd, die grotesk drijven zoals algen op de bodem van een rivier) en een koelbloedige humor die ons op bij momenten wel raakt.
Maar terwijl de hele opzet lijkt op een doordringende blik op de moderne burgerlijke waardes, in al zijn opzichten (seks, geld, familie), ontspoort de film toch een beetje en is het maar een oppervlakkige blijk van gedurfdheid.
wer.
