Auf der anderen Seite - Bespreking Cinema

Ik was er eerlijk gezegd weinig mee opgezet toen Fatih Akin drie jaar geleden op het festival van Berlijn bekroond werd met de Gouden Beer. Mij leek zijn 'Gegen die Wand' namelijk maar een grote kwak hysterische pathos van een man die zichzelf veel te ernstig neemt. Met 'Auf der anderen Seite' laat Akin nu echter zien dat hij het ook gevoelig en (min of meer) ingetogen kan aanpakken. De film weeft zes verhalen door elkaar die uiteindelijk hecht in elkaar blijken te haken. Het begint bij een Duitse literatuurprofessor, gaat verder met zijn Turkse vader, stapt door naar de vrouw met die oude man een relatie begint en vandaar naar haar dochter, haalt er een jonge Duitse vrouw bij met wie die dochter vriendschap sluit en eindigt bij de moeder. Akin spaart de schokkende momenten niet (net zoals 'Gegen die Wand' zijn film over de liefde was is dit zijn visie op de Dood) maar het gevoel dat finaal opborrelt, is toch hoopvol. Op de keper beschouwd is 'Auf der anderen Seite' een rasechte tearjerker, een film die er vooral op uit is om de toeschouwer een traantje te ontlokken en een krop in de keel te bezorgen. Als dat zo fijngevoelig gebeurt als Akin hier doet, heb ik daar alvast niets tegen.