Mio Fratello e Figlio unico - Bespreking Cinema

Politiek is al te vaak een zelfbevredigend spelletje dat veel te weinig te maken heeft met de echte noden van de mens. Kijk maar naar de onderhandelingen voor een nieuwe Belgische regering, hoe lang die aansleepten omdat de verschillende partijen maar bleven struikelen over onbenulligheden. Aan echte problemen (ecologie, energie, migratie, armoede, sociale bescherming) geen gebrek maar de dames en heren in Hertoginnedal bleven liever leuteren over het splitsen van een kieskring. Aan de andere kant: als discussies tussen grote mensen opvlammen, komen de kleuterkantjes altijd snel naar boven. Dan gaat het plots over principes en zijn we niet meer in staat om naar elkaar te luisteren. Dat is ook de stelling die de Italiaanse film 'Mio fratello è figlio unico' (letterlijk vertaald: Mijn broer is enige zoon) illustreert. We maken anno 1962 kennis met Antonio, een eigenzinnige arbeiderszoon die vast besloten is om priester te worden. Zijn vader en moeder zijn er blij mee, zijn oudere broer en zus hopen dat het bij een bevlieging zal blijven. Antonio is echter iemand die in alle omstandigheden lastige vragen blijft stellen, een eigenschap die hem in het seminarie niet in dank wordt afgenomen. Het duurt dan ook niet lang voor hij weer buiten staat, met zijn hoofd vol vragen. Wie moet hij volgen? De communisten, zoals zijn broer en zus? De fascisten, zoals zijn goeie vriend Mario? Of is er nog een ander antwoord? 'Mio fratello è figlio unico' barst van de aanstekelijke vitaliteit en schetst tegelijk een meeslepend portret van Italië in de jaren '60.