Paradise: Faith - Bespreking Cinema

Als je al ooit een film van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl gezien hebt (en we kunnen het van harte aanbevelen), dan weet je dat de man geen blad voor zijn mond neemt. Hij heeft een uitgesproken gevoel voor stijl en zijn werk ziet er altijd prima uit, maar hij richt zijn camera naar plaatsen waar de meeste andere mensen liever van wegkijken. Niet omdat hij daar een kick van krijgt maar omdat hij de mensen die op die plaatsen leven even belangrijk vindt als alle anderen. In 'Paradise: Faith', het tweede deel in zijn trilogie over drie vrouwen en de manier waarop ze hun zielenpijn trachten te verlichten, gaat het zo over de rol van extreme godsdienst in een mensenleven. De manier waarop hoofdfiguur Anna Maria haar liefde voor Christus belijdt, is zo buitensporig dat het ziekelijk wordt. Met Seidls gekende gortdroge stijl daar bovenop wordt 'Paradise: Faith' vaak onwaarschijnlijk grappig (Monty Python is nooit veraf) maar je zal er de film nooit op betrappen dat hij zijn personages uitlacht. Finaal heb je vooral begrip voor Anna Maria, die in wezen enkel op zoek is naar wat menselijke genegenheid en een thuis waar ze haar eenzaamheid kan vergeten. Ga dit zien. (RN)