Paradies: Liebe - Bespreking Cinema

Oostenrijks galfilmer Ulrich Seidl houdt niet van subtiliteit. Het brein achter morele oplawaaien als 'Hundstage' en 'Import/Export' begint zijn zoveelste genadeloze ontleding van de 'condition humaine' met een kanjer van een spiegelmoment. Hoofdactrice Margarete Tiesel aanschouwt immers hoe een groepje mentaal gehandicapten elkaar in botsauto's op een kermis 'te lijf' gaan. Niet veel later verschuift het gebeuren naar het Afrikaanse continent. De protagoniste wil zich daar eens stevig laten verwennen. In plaats van geluk en genot vindt ze echter ergernis en eenzaamheid. Het zwarte koopwaar dat zich aanbiedt op het aan haar hotel gelegen strand is duidelijk alleen maar op geld uit. Bovendien geeft het 'vleesje' dat ze uitkiest op geen enkel vlak voldoening. Seidl zet dit verhaal met zijn gekende documentaire stijl in beeld. Op geen enkel moment heb je het gevoel dat je naar een constructie zit te kijken. De lang aangehouden shots maken de bedenkelijke gebeurtenissen des te confronterender. Vreemd genoeg laat zijn afstandelijke aanpak de ruimte aan de kijker om zelf een mening te vormen over wat zich op het witte doek afspeelt. Enige minpunt: Seidl weet - zoals gewoonlijk - van geen ophouden, waardoor de film naar het einde toe aan trefzekerheid moet inboeten.