Wreck-It Ralph - Bespreking Cinema

De nieuwe niet-Pixar-computeranimatiekomedie van Disney begint als de peuterversie van een omgekeerde 'Tron' - een figuurtje van een videogame verlaat de game - om dan via een moderne versie van 'Alice in Wonderland' een variante op Sony's 'Cloudy with a Chance of Meatballs' te worden. Een hutsepot dus die op de duur zo verladen aanvoelt dat 100 minuten wel veel te lang begint aan te voelen. Maar op het uit zijn voegen barsten zijn ze in Hollywood nu eenmaal dol. Maar 'Wreck-It Ralph' voelt nog op een ander vlak zeer Hollywoodiaans aan. Het hoofdpersonage Ralph, het boemannetje dat in de game met zijn reuzevuisten gebouwen sloopt, is zo'n typische 'All-American Hero': een naïeve, niet al te intelligente, slome Lennie die er wel wil bijhoren, maar zijn eigen kracht niet kent en daardoor gemeden wordt door de burgerij. En dat wordt dan nog versterkt door de casting van John C. Reilly, gespecialiseerd in het vertolken van randdebielen. Het verheerlijken van dat soort antihelden begint op de duur flink je keel uit de hangen (zeker in kinderfilms). 'Wreck-It Ralph' mag dan geen 'Finding Nemo', 'Brave' of 'Rapunzel' zijn, een ramp is hij zeker niet. Sommige dialogen zijn zelfs vrij geestig. Maar aan een Pixar-film kan 'Ralph' niet tippen.