The Great Ecstasy of Robert Carmichael - Bespreking Cinema

Toen Thomas Clay in 2005 in Cannes uitpakte met 'The Great Ecstasy of Robert Carmichael' werd hij bestempeld als een gek, een provocateur en elke andere belediging die je naar het hoofd kan slingeren van een regisseur wiens film enkel gratuit geweld te bieden heeft. En ja, dit debuut is ultragewelddadig en ontdaan van elke moraal. De brutale film ruikt naar zwavel en laat de kijker zijn eigen mening vormen over de helletocht van drie jonge Engelsen die zich overgeven aan lugubere spelletjes onder invloed van drugs. Een eerder shockerende blik, dus, op jongeren die aan hun lot zijn overgelaten en alles wat ze op tv zien in werkelijkheid willen omzetten. Vechtpartijen, verkrachting en drugs staan op het menu van deze sub-'Clockwork Orange'. Clay volgt natuurlijk in de voetsporen van zijn grote sociale regisseurbroers Loach en Frears, maar de weg naar hun niveau is nog lang. De oefening is interessant (perfecte kadrering en muziek), het geweten gaat aan het wankelen en de malaise van het sociale weefsel wordt op de voorgrond geplaatst, maar geen enkele moraal reikt een oplossing aan voor deze barbaarse toestanden die onze hedendaagse maatschappij bezighouden.