Café de Flore - Bespreking Cinema

Laten we de lat vooral niet te hoog leggen: het Frans-Canadese relatiedrama 'Café de Flore' rekt de boel te lang en worstelt hopeloos met een einde dat eraan gebreid lijkt omdat regisseur/scenarist Jean-Marc Vallée ooit een new age-boek in de ramsj gevonden heeft. Maar eigenlijk is die slippartij op het einde niet meer dan een kanttekening bij een bedwelmende en originele film. Voor zichzelf legt Vallée de lat namelijk wel hoog. Hij probeert een pakkend verhaal te vertellen over emoties en ideeën die op zich behoorlijk ongrijpbaar zijn. 'Café de Flore' gaat over hoe teer het kasplantje is dat we liefde noemen en hoe het zowel door teveel als te weinig aandacht verkommert. De film heeft het daarnaast over de rol van muziek in ons leven, hoe songs mensen kunnen samenbrengen en herinneringen een kleur geven. Als u vindt dat het allemaal zweverig klinkt, dan kan ik u geen ongelijk geven maar het is ook Vallées bedoeling. Hij houdt die zweverige thema's trouwens voldoende aan de grond met een gezonde dosis humor en de hulp van zijn acteurs. Tot hij alsnog het noorden kwijt raakt en het slachtoffer wordt van zijn eigen ambitie dus. (RN)