Hugo - Bespreking Cinema

Stellen dat Martin Scorsese een fan van cinema is, komt ongeveer neer op zeggen dat Charlie Sheen voor de meisjes is. De regisseur mag dan intussen 69 zijn, hij krijgt het duidelijk nog altijd heel warm van binnen als hij een projector hoort ronken. In zijn nieuwe film 'Hugo' zit niet alleen een scène waar een groep personages met tranen in de ogen en een krop in de keel naast een snorrende projector zit, de hele historie is één lange liefdesverklaring aan het medium. Op de keper beschouwd is 'Hugo' een jeugdverhaal maar het is er één waar iedereen onnoemelijk veel plezier aan kan beleven. Scorsese neemt de gelegenheid dan wel aan om uitgebreid te knipogen naar de vroege filmpioniers, hij laat zijn fenomenale kennis van die periode (en alle andere hoofdstukken uit de geschiedenis van de cinema) nooit in de weg lopen. 'Hugo' wil het gevoel van magie weergeven dat de beste films teweeg brengen en slaagt daar wonderwel in. Scorsese maakt daarvoor trouwens gebruik van een technologie die op korte tijd alweer van haar pluimen kwijt was geraakt: 3D. Wat de oude meester ermee aanvangt, moet de Michael Bays van deze wereld het schaamrood op de wangen bezorgen. Een kerstcadeau van een film. (RN)