Habemus Papam - Bespreking Cinema

De psychologische problemen van een pas verkozen paus, het is een idee waarmee je komisch garen moet kunnen spinnen. De ouderwetse rituelen, het gekonkelfoes achter de schermen (religie is tenslotte ook politiek), het celibaat, de problemen die de katholieke Kerk de voorbije jaren heeft gekend, er ligt zoveel materiaal klaar dat het haast niet fout kan gaan. Tenzij je natuurlijk het lef niet hebt om heikele thema's aan te pakken, en dat is precies waar Nanni Moretti het in 'Habemus papam' laat afweten. De film begint veelbelovend met de vaststelling dat niemand eigenlijk de nieuwe paus wil worden en de paniek die de uiteindelijke pineut overvalt wanneer hij van op het balkon de menigte op het Sint-Pietersplein moet toewuiven. Eenmaal het uitgangspunt uit de doeken is gedaan en Moretti zelf in het verhaal (en het Vaticaan) is opgedoken als de pscyhiater die de paus moet helpen, gaat het echter steil bergaf. In plaats van een scherpe dissectie van de Kerk houdt Moretti het bij een veilige en niet eens grappige farce over kardinalen en nonnen die samen volleybal spelen terwijl de paus in de straten van Rome op zoek is naar zichzelf. Hoe goed Michel Piccoli ook is in de hoofdrol, dit blijft een flauwe en laffe boel. (RN)