Shahada - Bespreking Cinema

Ik kan me heel goed voorstellen dat het leven geen pretje moet zijn voor mensen die overhoop liggen met hun geloof. Net zoals seksualiteit moet het namelijk iets zijn wat tot het diepste van jezelf doordringt en grote kopzorgen kan veroorzaken. Het is dan ook niet zo moeilijk om te begrijpen waarom de hoofdfiguren uit 'Shahada' zich niet goed voelen in hun vel. Wat regisseur Burhan Qurbani echter niet goed vat, is dat de bioscoopbezoeker ook nog iets meer verwacht van een film dan het droeve lot van de personages te aanschouwen. Hij mengt de drie verhalen à la 'Babel' door elkaar en laat ze uiteindelijk samen komen maar weet niet hoe hij ze ook boeiend moet houden. De verrassend bedoelde wendingen die hij verzint, klinken vaak ook krampachtig en geforceerd. Het resultaat is een film die elke subtiliteit mist en dat tracht te verbergen met lyrische beelden en nadrukkelijke metaforen. Zoals de hagel die het bloed van iemands handen wast. Als 'Shahada' één ding overduidelijk bewijst (en wat iedereen eigenlijk sowieso al weet), dan is het dat diep religieuze mensen hoegenaamd geen gevoel voor humor hebben. Of dat Qurbani's bedoeling was, durf ik betwijfelen. (RN)