Venus Noire - Bespreking Cinema

The Hottentot Venus! Een wilde zwarte vrouw met een lichaam zoals u het nog nooit hebt aanschouwd! Komt dat zien, komt dat zien! Begin 19de eeuw waren zowel het Londense plebs, de Parijse adel als de Franse wetenschap in de ban van Saartjie Baartmans opmerkelijke verschijning. Omdat ze zich superieur voelden? Omdat ze bewondering hadden? Omdat ze uit waren op oppervlakkige sensatie? Of alles samen? 'Vénus noire' geeft geen handige antwoorden maar je twijfelt er niet aan dat regisseur Abdellatif Kechiche in de eerste plaats een ongehoorde situatie aan de schandpaal wil nagelen. Hij wil de kijker in de schoenen van de hoofdfiguur duwen, een vrouw die droomde van een beter leven maar beetje bij beetje haar waardigheid verloor. Zoiets gebeurt niet van de ene dag op de andere maar heeft tijd nodig, wat verklaart waarom 'Vénus noire' vlotjes voorbij twee en een half uur gaat. Om die speelduur te doorstaan moet je als kijker iets kunnen incasseren maar die inspanning is de film wel waard. Niemand maakt cinema die lijfelijker is, die je meer de indruk geeft dat je midden in het zweet, de drank, het gebral en gefeest staat. Geen wonder dat een verhaal van 200 jaar geleden toch nog zo actueel lijkt. (RN)