Un Homme qui Crie - Bespreking Cinema

Toen Mahamat-Saleh Haroun eind mei in Cannes de prijs van de jury in ontvangst mocht nemen, keek niemand verbaasd op. Zijn intimistische drama 'Un homme qui crie' werd sowieso bij de kanshebbers gerekend. En niet omdat het ongewoon is om een film uit Tsjaad te bekijken of omdat het een festival als Cannes betaamt om cinema uit minder voor de hand liggende delen van de wereld te ondersteunen. Nee, 'Un homme qui crie' staat gewoon stevig op eigen poten, een goed geschreven, doordacht geregisseerd en prima geacteerd verhaal dat de Tsjaadse grenzen moeiteloos overstijgt en tegelijk veel te vertellen heeft over de toestand in dat land. Op het eerste gezicht volgt de film de persoonlijke bekommernissen van het hoofdpersonage. Adam merkt dat hij stilaan afgerekend wordt op zijn leeftijd, wil zich daar niet bij neerleggen en gaat over tot beslissingen die hij zichzelf voor de rest van zijn leven zal aanwrijven. Aan het eind van de rit beschrijft 'Un homme qui crie' een gruwelijke en weinig hoopgevende situatie maar het siert Haroun dat hij de ellende niet de bovenhand geeft. Meer nog, de kijker zit geregeld te gniffelen met de markante details die de regisseur/scenarist in zijn verhaal verwerkt. Mooi is dat. (RN)