Turquaze - Bespreking Cinema

Nieuwe Vlaamse film heeft enthousiasme te over en het hart op de juiste plaats maar vergeet gaandeweg wat hij precies wil vertellen. Wist u dat fanfares oorspronkelijk uit Turkije komen? Ik ook niet. De nieuwe Vlaamse film 'Turquaze' had dan ook van bij het begin mijn aandacht vast met de stem van een oude man die vertelt hoe hij zich als prille inwijkeling in België thuis begon te voelen door onze fanfarecultuur. Je zag zo een boeiend verhaal opdoemen over integratie en alle kansen/problemen die ermee samengaan. Het is echter moeilijk om niet teleurgesteld te zijn als je ziet wat Gentenaar Kadir Balci er uiteindelijk van bakt. Ik twijfel er niet aan dat hij zich in de toekomst nog zal laten opmerken en het werk dat hij hier als regisseur verricht, mag er wezen. Maar het scenario heeft weinig verrassende of verhelderende inzichten te bieden en slaagt er bovendien niet in om één verhaallijn tot op het bot uit te werken. De ongemakkelijke relatie tussen de drie broers, de conservatieve reflex van zowel de oudste Turkse broer als de Vlaamse ouders, de aantrekkingskracht van Turkije op een generatie die er niet eens geboren is, de mentale toestand van de jongste broer, de gevoelens van de schoonzus, het blijft allemaal wat in het ijle zweven. Zelfs de metafoor van de fanfare blijkt niet meer dan een halve voetnoot. De naturel van de acteurs (met name Balci's broer Burak) geeft 'Turquaze' een hart. Maar hij mist richting. (RN)