Cosa Voglio di piu - Bespreking Cinema

Monogamie, het is niet niks, en zeker niet als je blik op een onzalige dag getroffen wordt door een aantrekkelijke medemens. Voor je het goed en wel beseft, word je van je sokken geblazen en kom je terecht in wervelstorm van passie, schuld, spijt en wanhoop. Binnen de zeepbel van je buitenechtelijke (en dus stiekeme) verhouding leef je in een hemel, en elke keer slaat de dagelijkse realiteit je als een natte dweil in het gezicht. Het verhaal van 'Cosa voglio di piu' is niets nieuws en dat weet regisseur/scenarist Silvio Soldini ook. Zijn antwoord op het probleem van de voorspelbaarheid is om de relatie tussen hoofdfiguren Anna en Domenico op een bijna documentaire manier in beeld te brengen. Hij volgt zijn personages in hun bezigheden en registreert de invloed van de onverwachte verliefdheid op de routine die hen in de greep had. Soldini volgt zijn gekozen weg tot op het eind, doet een beroep op twee goeie hoofdacteurs die elke vorm van pathos zorgvuldig vermijden en merkt op dat banale elementen zoals geld ook een rol spelen bij overspel. Alleen volstaat het niet om de kijker bij de keel te grijpen. De emoties die door het lijf van de hoofdfiguren gieren, slaan zelden van het scherm. En dat is me dunkt nog altijd de voornaamste reden om een verhaal als dit te vertellen. (RN)