El Cuerno de la Abundancia - Bespreking Cinema

Natuurlijk hebben kluchten evenveel recht van bestaan als andere film- en toneelgenres. Meer zelfs, zonder die ondeugende komedies zou de wereld een flink pak minder lachen. Goeie farces vervullen een functie die je kan vergelijken met het werk van de middeleeuwse narren. Ze houden ons een spiegel voor die onze kleine kantjes benadrukt, zonder dat we er depressief of boos van worden. 'El cuerno de la abundancia' een goeie farce noemen, is echter een paar complimenten teveel. De film heeft zeker de intentie om prikkende sociale kritiek te geven maar zoals iedereen weet, is de hel geplaveid met goeie bedoelingen. En deze versie van de hel krioelt van de wild gillende personages, doorzichtige karikaturen en flauwe lolbroekerij. De film begint olijk genoeg, met een verteller die uitlegt wat er aan de hand is terwijl hij zich voortdurend tot de kijker richt (en soms ook in de camera kijkt). Het verhaal over hebzucht, afgunst, machtsmisbruik, kuiperij en gefoefel kan je bovendien moeiteloos verplaatsen naar uw eigen dorp of stad. De Cubaanse volkshumor waarmee Juan Carlos Tabìo zijn film vult, laat zich echter veel minder vlot verteren dan je hoopt. 'El cuerno de la abundancia' wil een aanstekelijke mambo dansen maar valt over zijn eigen voeten. (RN)