Le jour où Dieu est parti en voyage - Bespreking Cinema

"Een gebaar van wraak op haar opsluiting, haar gevangenschap, haar vervreemding en vooral tegen het feit dat ze ondanks alles overleefd heeft." Het zijn grote woorden die regisseur Philippe Van Leeuw gebruikt om uit te leggen waar hij met zijn debuutfilm 'Le jour où Dieu est parti en voyage' naartoe wou. Het is ook niet zo moeilijk om te snappen wat hij bedoelt, wat het hoofdpersonage van dit drama precies bezielt. Het hele verhaal stelt de vraag hoe/of een mens de grootste gruwel die je kan bedenken moet overleven. In het geval van Jacqueline is die horror de ontdekking dat de Hutu-agressie haar kinderen het leven gekost heeft. Van Leeuw volgt zijn hoofdfiguur op de voet en toont onomwonden hoe ze in de bossen rond het dorp waar ze woonde in een soort dierlijke toestand verzeilt. Dat verandert wanneer ze toegeeft aan een andere reflex: naastenliefde. 'Le jour où Dieu est parti en voyage' maakt met name indruk tijdens die haast woordenloze eerste helft. De verbluffende vertolking van de Rwandese zangeres Ruth Nirere heeft daar veel mee te maken, maar ook Van Leeuws sobere aanpak maakt indruk. Omdat het hem echter niet lukt om Jacquelines finale beslissing even diep te laten snijden, blijf je toch met een licht hongerig gevoel zitten. (RN)