Le Refuge - Bespreking Cinema

De combinatie van verslaving en zwangerschap opent veel perspectieven voor een boeiend verhaal. Bovendien siert het François Ozon dat hij het vertikt om 'Le refuge' te laten wegglijden in het goedkope sentiment en de driestuiverdramatiek die hem in de handen van veel andere regisseurs zouden plagen. Ozon begon zijn carrière wel als enfant terrible dat graag extreme films maakte maar sinds 'Sous le sable' lijkt hij eerder geïnteresseerd in stille en uitgepuurde verhalen. 'Le refuge' hoort daar zeker bij, maar waar de cineast doorgaans de gave toont om kracht te putten uit die stilte en soberheid verzandt zijn nieuwe film in een loomheid die je als kijker zelf in slaap wiegt. Meer dan eens heb je het gevoel dat Ozon zelf niet goed wist hoe hij zijn film moest aanpakken. Dat hij wel een idee van een beginsituatie had en van de plaats waar hij moest eindigen maar geen manier om de tussenliggende trip enigszins interessant te maken. Dus sloft 'Le refuge' aan een gezapig tempo vooruit, nauwelijks gedragen door twee hoofdacteurs die elkaar lijken te willen overtreffen qua lijzigheid. Mooi filmen kan Ozon nog steeds. Maar de volgende keer kan hij maar beter zijn kruidenkast weer open trekken. (RN)