Agora - Bespreking Cinema

Wat ziet u als u 's nachts omhoog kijkt? Ziet u fonkelende gasbollen in een oneindig uitspansel of ziet u de hand van een Schepper? Regisseur Alejandro Amenàbar herhaalt in 'Agora' voortdurend die vraag door shots in te lassen van het heelal en van onze aardbol. Tussendoor maken we kennis met een opmerkelijke vrouw die wat in de vergetelheid van de geschiedenis verdwenen is maar zeker onze aandacht verdient. En niet alleen omdat ze hier gestalte wordt gegeven door de immer verrukkelijke Rachel Weisz. Hypatia staat namelijk voor de diep menselijke honger naar kennis, maar ze leefde in een tijd dat vrouwen als minderwaardig werden beschouwd en godsdienstspanningen de wereld in hun greep hadden. Of de kaarten vandaag anders liggen, laat ik graag aan uw eigen oordeel over. Het zijn grote thema's die 'Agora' onder handen neemt en de film vindt niet altijd het juiste evenwicht tussen een epische grandeur (shots van het oude Alexandrië, grote massascènes) en de intieme scènes die de personages kleur moeten geven. Bij momenten voelt het aan alsof Amenàbar drie episodes van 'Rome' in twee uur probeert samen te vatten. 'Agora' wringt soms maar blijft wel boeien. En hij is hoegenaamd niet de hatelijke uithaal naar het wrede christendom waarvoor hij in sommige kringen versleten wordt. (RN)