Clash of the Titans - Bespreking Cinema

Dappere helden, verraderlijke tegenstanders, gruwelijke monsters, wonderlijke wezens, ongrijpbare schoonheden, het houdt compleet steek dat ook de filmwereld nu en dan inspiratie put uit de klassieke mythologie. 'Clash of the Titans', een remake van het gelijknamige sandaalavontuur uit 1981, had bovendien de ambitie om alles een update te geven. Het zou erop neerkomen dat ook de helden een hoekje af hebben en de schurken op enige sympathie mogen rekenen. Tussen plan en uitvoering gaapt echter een diepe kloof en 'Clash of the Titans' slaagt er zelden of nooit in om die te overbruggen. Het klopt dat hoofdfiguur Perseus zich niet bepaald verantwoordelijk gedraagt en dat de rekening die snoodaard Hades wil vereffenen perfect zin heeft. De pogingen om de personages wat schakering te geven, slaan echter stuk op loden dialogen, tamme moraallessen en doorzichtige digitale effecten. In plaats van Perseus' queeste in de realiteit te ankeren (en er op die manier emotie in te pompen), voert 'Clash of the Titans' een nummertje poppenkast op dat je volslagen koud laat. De film gaat snel genoeg vooruit om het popcornpubliek zoet te houden, maar het gat in je maag is na de voorstelling geen spatje kleiner geworden. Lege calorieën, noemen diëtisten dat. (RN)